W Czasie dla Stworzenia Dykasteria zaprasza kobiety i mężczyzn konsekrowanych, by przyjrzeli się swoim wspólnotom, relacjom i misjom w świetle przesłania Leona XIV. Wędrowna wystawa „Pielgrzymi Pokoju na drodze Nadziei” jest narzędziem formacji i uwrażliwiania
Jeśli pokój zaczyna się w sercu, co nasze wspólnoty, relacje i misje mówią o tym, jak troszczymy się o stworzenie?
Od 1 września, Światowego Dnia Modlitw o Ochronę Świata Stworzonego, do 4 października, wspomnienia św. Franciszka z Asyżu, to pytanie znów staje w centrum uwagi. Tak naprawdę jednak powinno towarzyszyć każdego dnia także nam, kobietom i mężczyznom konsekrowanym. Troska o środowisko oznacza podjęcie wspólnej odpowiedzialności i budowanie pokoju.
Jest także gestem nadziei: sposobem kontemplowania Bożego stworzenia i wyrazem odpowiedzialności za obecne i przyszłe pokolenia. Troszczyć się o środowisko jak o cenny dar oznacza na nowo odnaleźć harmonię między ludzkością a planetą.
Patrzenie na świat z nadzieją pozwala chronić jego zasoby przed eksploatacją, przeciwdziałać zmianom klimatycznym i siać konkretny, trwały pokój. Dla nas, kobiet i mężczyzn konsekrowanych, jest to pielgrzymowanie przeżywane w relacjach, w gestach troski, w modlitwie i kontemplacji. W ten sposób stajemy się pielgrzymkami i pielgrzymami nadziei na drodze pokoju.
Rana stworzenia i rana serca
Słowa Leona XIV z Orędzia na XI Światowy Dzień Modlitw o Ochronę Świata Stworzonego kierują uwagę ku źródłu więzi między troską o stworzenie a pokojem.
Słowa Leona XIV w Orędziu na XI Światowy Dzień Modlitw o Ochronę Świata Stworzonego ukazują związek między troską o stworzenie a pokojem. „Dziś jesteśmy świadkami wielu kryzysów i ogromu ludzkiego cierpienia” — pisze Papież, podczas gdy coraz szybciej następuje „niszczenie harmonijnej równowagi świata stworzonego”. Zjawiska te „nie są od siebie oderwane”, lecz składają się na „jedno wołanie o uzdrowienie i pokój płynące ze zranionego świata”.
Wojna nie kończy się na polach bitew. Zbiera ofiary, rozdziera rodziny i zmusza miliony ludzi do opuszczenia domów. Pozostawia społeczne i ekologiczne zniszczenia trwające przez pokolenia, niszczy ekosystemy, zanieczyszcza powietrze i wodę oraz zagraża bezpieczeństwu żywnościowemu. Zadaje rany, które — jak stwierdza Leon XIV — niszczą „całą tkankę życia”.
Te zaburzenia nie wynikają jedynie z niedoskonałych systemów i struktur. „To w ludzkim sercu rozgrywają się najgłębsze zmagania” — pisze Papież. To tam ścierają się miłość i obojętność, prawda i iluzja, sprawiedliwość i niesprawiedliwość. Kiedy serce schodzi z właściwej drogi, cierpią relacje, a struktury odzwierciedlają jego nieład.
Te słowa stawiają pytania naszej codzienności i naszej misji. Wzywają, by spojrzeć na źródło naszych gestów, relacji i wspólnotowych wyborów. Nawrócenie ekologiczne zaczyna się od przemiany osobistej i wspólnotowej: skierowania pragnień ku Bogu, leczenia ran i otwierania nowych możliwości.
Tam, gdzie odnawiają się serca, to, co służyło zniszczeniu, może zostać skierowane ku życiu, trosce o ubogich, nakarmieniu głodnych i ochronie świata stworzonego. Prawdziwe narzędzia pokoju wypływają, pisze Leon XIV, „z serc kształtowanych przez Ewangelię i umacnianych łaską Bożą”.
Wystawa, którą warto poznać i gościć
Aby włączyć to wezwanie w formację wspólnot, Dykasteria udostępnia „Pielgrzymów Pokoju na drodze Nadziei”, wędrowną wystawę przygotowaną przez agencję komunikacyjną Mediacor.
Dwadzieścia cztery plansze, poprzez obrazy, słowa i świadectwa, prowadzą od cieni teraźniejszości ku światłu nadziei. Wystawa zachęca, by odczytywać rany naszych czasów w świetle Ewangelii i świadectwa kobiet i mężczyzn konsekrowanych. Składa się z trzech ścieżek:
Siostry i bracia wszyscy: powszechne braterstwo, które burzy mury, buduje mosty i tworzy kulturę spotkania.
Laudato si’: troska o stworzenie i jego ochrona jako wspólna odpowiedzialność.
Gdzie jesteś?: wsłuchiwanie się w wołanie ubogich, sprawiedliwość społeczna i bliskość wobec osób marginalizowanych.
Wystawa, zaprezentowana już w Rzymie tysiącom kobiet i mężczyzn konsekrowanych, jest obecnie dostępna dla instytutów życia konsekrowanego, stowarzyszeń życia apostolskiego, wspólnot zakonnych, diecezji, parafii i innych środowisk kościelnych. Może być goszczona jako narzędzie formacji, ewangelizacji i uwrażliwiania na braterstwo, troskę o stworzenie i sprawiedliwość społeczną.
Playlista trzech filmów pozwala poznać wystawę i jej poszczególne ścieżki. Film Laudato si’ przedstawia część poświęconą trosce o stworzenie.
Przyjęcie wystawy oznacza zaoferowanie wspólnotom narzędzia, które pozwala łączyć modlitwę z odpowiedzialnością, kontemplację z troską oraz podążać drogą wskazaną przez Leona XIV: „z pustyni ku ogrodowi, od podziału ku komunii i od przemocy ku pokojowi”.
Informacje i rezerwacje
E-mail: info@mediacor.it
Telefon: +39 348 761 9700