Lives of Mission, Lives of Hope to krótkometrażowy film zrealizowany przez Colma Flynna na zlecenie Ambasady Irlandii przy Stolicy Apostolskiej, który przedstawia doświadczenia czterech irlandzkich sióstr zakonnych, reprezentujących różne charyzmaty. Od Irlandii po Liberię, od Sudanu Południowego po Nigerię i Tanzanię, aż po Peru, Wielką Brytanię i Włochy. Historie, w których misja przybiera oblicze spotkania, słuchania, służby oraz tego, co otrzymuje się od ludzi i wspólnot.
Szkoły, placówki opieki zdrowotnej i ośrodki rehabilitacyjne nadal działają w niektórych z najtrudniejszych regionów świata dzięki pracy irlandzkich kobiet konsekrowanych. Wiele z tych historii nigdy wcześniej nie zostało opowiedzianych.
Lives of Mission, Lives of Hope opowiada cztery z tych histori. Są to głosy s. Collette Keane, dominikanka (O.P.); s. Julie Buckley, ze Zgromadzenia Sióstr Maryi Wynagrodzicielki (SMR); s. Patricia Murray, z Congregatio Jesu (CJ); s. Mary Barron, ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Apostołów (OLA). Dziś mieszkają w Rzymie; w filmie wspominają lata spędzone w Irlandii, Liberii, Sudanie Południowym, Nigerii, Tanzanii, Peru, Wielkiej Brytanii i we Włoszech.
W Liberii wszystko zaczyna się od szkoły, której jeszcze nie ma. „Tutaj będziesz miała szkołę”. Przed nią nie ma żadnego budynku. „Gdzie jest szkoła?”. Odpowiedź jest prosta: „Tutaj, tutaj. Dzieci”. Od tych stu dzieci rozpoczyna się doświadczenie edukacyjne, które z czasem obejmuje szkoły podstawowe, średnie i przedszkola.
W Peru, na peryferiach Limy, praca koncentruje się na matkach i ich dzieciach. Kobietom towarzyszy się, aby mogły dostrzec własne możliwości i wspierać swoje dzieci; dla dzieci pozostających poza systemem szkolnym organizowane są zajęcia wspierające naukę.
W przypadku młodych ludzi znajdujących się w trudnej sytuacji towarzyszenie oznacza „próbę dania im jakiejś wizji przyszłości”, ze świadomością, że „nie zaczynali od zera: zaczynali poniżej zera”. W obliczu choroby, straty i bólu rodzin film przypomina również o ograniczeniach słów: „Słowa często mogą przeszkadzać”. Pozostają słuchanie, obecność, modlitwa lub błogosławieństwo, kiedy ktoś o nie prosi.
W Sudanie Południowym, pośród wspólnot naznaczonych wojną, pojawia się pytanie, które stawia wyzwanie: „Dlaczego wybieramy okrucieństwo, skoro moglibyśmy wybrać dobro?”. Odpowiedź prowadzi z powrotem do osoby: „Zmiana, której potrzebujemy, musi zacząć się w ludzkim sercu”.
W Nigerii służba obejmuje również towarzyszenie dzieciom mającym trudności z komunikacją. W Tanzanii prowadzi przez wioski i pozwala spotykać kobiety żyjące w bardzo trudnych warunkach. „Podróżowałam z jednej wioski do drugiej przede wszystkim po to, by budować więzi”. Spotykanie się, opowiadanie własnych historii i uznawanie wartości każdej z kobiet rodzi „piękną solidarność”.
Ewangelia, pytanie o to, dokąd wzywa Bóg, spotkani ludzie: w czterech opowieściach splatają się ze sobą to, co się daje, i to, co się otrzymuje.
Opuszczenie Irlandii i przemierzanie krajów oraz kultur oznacza także poznawanie „różnych oblicz Kościoła”, uczenie się szacunku dla ich odmienności i pozwalanie, by samemu się zmieniać. Pytanie „Dokąd Bóg nas wzywa?” jest dziś nadal obecne w projektach z migrantami i w wielokulturowych parafiach w Europie, gdzie służba towarzyszy procesom integracji i stara się przyczyniać do budowania braterskiego społeczeństwa.
Wraz z premierą Lives of Mission, Lives of Hope Ambasada Irlandii przy Stolicy Apostolskiej zaprasza do wsłuchania się w te głosy, a poprzez nie — w ludzi, pytania i spotkania, które nadały kształt życiu przeżywanemu jako misja.
Obejrzyj Lives of Mission, Lives of Hope