W Melbourne s. Tiziana Merletti i o. Richard Welch spotkali rzeczywistość, która otwarcie patrzy na zachodzące przemiany i szuka nowych dróg. Współpraca między instytutami a świeckimi, troska o osoby, współodpowiedzialność. Ze strony Dykasterii — przypomnienie o słuchaniu, o granicy, którą trzeba przekroczyć, i o twarzach stojących za każdą sprawą.
Atmosfera zaufania i otwartości, w której można szczerze rozmawiać o przyszłości. Taki obraz Australii przywożą s. Tiziana Merletti, Sekretarz Dykasterii, oraz o. Richard Welch, C.Ss.R., oficjał. To rzeczywistość przechodząca głębokie przemiany, ale wspierana przez długoletnie doświadczenie współpracy i poszukiwanie odpowiednich form troski o osoby, dzieła i charyzmaty.
Od 3 do 6 sierpnia 2026 roku oboje przedstawiciele Dykasterii przebywali w Melbourne na Krajowym Zgromadzeniu Catholic Religious Australia oraz na innych spotkaniach poświęconych teraźniejszości i przyszłości instytutów w kraju. Był to pierwszy udział Dykasterii w tym Zgromadzeniu, które zgromadziło ponad 150 osób odpowiedzialnych oraz członków zespołów kierowniczych zgromadzeń.
Przyszłość, którą trzeba budować razem
Konsekrowane kobiety i mężczyźni zgromadzeni w jednej krajowej organizacji, instytuty współpracujące ze sobą, ugruntowany udział świeckich w misji. Doświadczenie australijskie ukazuje wspólnoty już zaangażowane w mierzenie się z przemianami, które dotyczą kierowania, troski o członków, dzieł i otrzymanego dziedzictwa.
Catholic Religious Australia daje przełożonym instytutów wspólny głos i wspiera współpracę między zgromadzeniami. Słuchanie, rozeznawanie i współodpowiedzialność towarzyszą tej drodze, wraz z poszukiwaniem form synodalnego przywództwa i wspólnej misji, z poszanowaniem różnych charyzmatów.
Gdy formy, które przez dziesięciolecia podtrzymywały instytut, nie mogą już pozostać niezmienione, trzeba strzec tego, co otrzymał: towarzyszyć osobom i starszym członkom, zachować archiwa, historię i dziedzictwo, odpowiedzialnie zarządzać dobrami oraz rozeznawać, w jaki sposób charyzmat i misja mogą być kontynuowane. Materiały z wizyty wyraźnie odróżniają strzeżenie charyzmatu od bezterminowego kontynuowania każdej struktury kanonicznej.
Przejść przez ograniczenie
W swoim wystąpieniu s. Tiziana Merletti przedstawiła posługę Dykasterii, przyjmując za punkt wyjścia słuchanie. Przypomniała o znaczeniu dalszego uczenia się od osób i grup, na drogach naznaczonych także wyborami, błędami, przebaczeniem i wiernością.
Ograniczenie związane z wiekiem, chorobą, kruchością lub niezdolnością nie jest ukazywane jako przeszkoda, której należy unikać, lecz jako rzeczywistość, przez którą trzeba przejść, pogłębiając relację z Bogiem. S. Tiziana przywołuje także obraz «mądrych architektów», powołanych do budowania, ożywianych nadzieją Królestwa.
Przedstawienie kompetencji Dykasterii oraz danych dotyczących jej działalności ukazało różnorodność i konkretność sytuacji, z którymi mierzy się ona każdego dnia: instytuty, osoby, dzieła oraz delikatne kwestie związane z kierowaniem w różnych częściach świata.
Za aktami — twarze
O. Richard Welch zatytułował swoje wystąpienie Praca w Dykasterii: za aktami — twarze.
Za każdymi aktami stoją ludzie, «ich powołania, ich cierpienia, ich konflikty, ich nadzieje i ich zaangażowanie w służbę Kościołowi». Decyzje Dykasterii nie są zwykłymi aktami administracyjnymi. Często dotyczą osób i wspólnot przeżywających chwile szczególnej trudności.
Spotkania w Melbourne pozwoliły Dykasterii lepiej poznać doświadczenie australijskie, a uczestnikom lepiej zrozumieć ludzki wymiar jej pracy. Wymiana odbywała się w atmosferze otwartości i zaufania, dając możliwość szczerego dzielenia się doświadczeniami, troskami i nadziejami.
Perspektywą jest dalsze umacnianie tej relacji poprzez komunikację, wzajemne zaufanie i współpracę, w służbie instytutom i ich misji w Kościele.
