„Ewangelizacja to dynamika spotkania, która urzeczywistnia się w kontekście relacji międzyludzkich i międzykulturowych. Im bardziej zbliżamy się do życiowych korzeni danej osoby lub narodu, tym bardziej uznajemy się za braci i siostry we wspólnym człowieczeństwie
Jak głosić Ewangelię pośród różnych narodów i kultur? Kim tak naprawdę jest misjonarz? Co oznacza spotkanie z drugim człowiekiem? Jak rozpoznawać dzieło Boże?
Oto niektóre pytania, które przewijały się w refleksji Siostry Simony Brambilli podczas 22. Zebrania Ogólnego Unii Europejskich Konferencji Przełożonych Wyższych (UCESM), które odbyło się w Marija Bistrica w Chorwacji i było poświęcone tematowi „Życie zakonne i kultury: konsekwencje dla naszego życia i naszej misji”.
22. Zebranie Ogólne Unii Europejskich Konferencji Wyższych Przełożonych (UCESM) zgromadziło w Marija Bistrica przedstawicieli Konferencji Wyższych Przełożonych z 21 krajów europejskich wokół tematu „Życie zakonne i kultury: konsekwencje dla naszego życia i naszej misji”. Kultura ochrony, świat cyfrowy, międzykulturowość, kultura młodzieżowa oraz przyszłość UCESM stanowiły główne tematy dni poświęconych dyskusjom, modlitwie i celebracji przeżywanych wspólnie z Kościołem lokalnym. Prefekta Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego uczestniczyła w spotkaniu wraz z dr Danielą Leggio, jedną z kierowniczek Biur Dykasterii.
W swoim wystąpieniu Siostra Simona dotknęła sedna relacji między Ewangelią i kulturami. Nie można ignorować rzeczywistości tych, którzy przyjmują przesłanie – przypomniała – ponieważ inkulturacja nie jest drugorzędnym ustępstwem ani zwykłą strategią duszpasterską, lecz nieodłącznym wymogiem misji Kościoła. Ewangelizacja oznacza wkraczanie „z szacunkiem i miłością w konkretną historię narodów”, aby Chrystus mógł być poznany i przyjęty w oparciu o ich ludzkie i kulturowe doświadczenie. Oznacza to przyjmowanie języków, symboli, sposobów myślenia, odczuwania i wyrażania siebie jako przestrzeni, w których łaska pragnie zamieszkać i działać.
Nie istnieją kultury w oderwaniu od życia. Istnieją ludzie, którzy wzrastają w kulturze, otrzymują ją, ucieleśniają, przekształcają i przekazują dalej. Dlatego „nie ma życia ani misji poza spotkaniem, a zatem poza relacją”. Im głębsza staje się relacja, tym bardziej zbliżamy się do życiowych korzeni osoby lub narodu i tym bardziej rozpoznajemy się jako bracia i siostry we wspólnym człowieczeństwie.
Stąd wyłania się także oblicze misjonarza. Komentując fragment Ewangelii Łk 10,1–10 o posłaniu siedemdziesięciu dwóch uczniów, Siostra Simona podkreśliła, że posłanie nie jest samotną przygodą, lecz doświadczeniem relacji. Portret nakreślony przez Prefektę wyrażają słowa takie jak słabość, bezbronność i powierzenie siebie. „Puste ręce, bose stopy, radykalne ubóstwo”. Nieodwoływanie się do struktur władzy, lecz rozbrajająca małość. Nie misjonarz w centrum głoszenia, lecz „oblicze Boga, które możemy w prostocie uczynić przejrzystym i dostępnym”.
Pierwszy akt misyjny nie polega na przynoszeniu czegoś, lecz na wejściu, przekazaniu pozdrowienia pokoju, pozwoleniu, by nas przyjęto, na przyjęciu gościny, spożywaniu tego, co oferuje drugi człowiek, i pozostaniu. Nie do posłanego należy wymuszanie czegokolwiek ani pozbawianie drugiego jego wolności i odpowiedzialności. Chodzi raczej o rozpoznanie dobra już obecnego i nazwanie go po imieniu. „Ewangelizacja zakłada uznanie obecności, która już działa”.
„Co powinniśmy zrobić, aby wypełniać dzieła, których pragnie Bóg?”. Podczas Mszy św. otwierającej Zebranie Ojciec Jānis Melnikovs SJ, ustępujący Przewodniczący Unii Europejskich Konferencji Wyższych Przełożonych (UCESM), nawiązał do pytania zawartego w Ewangelii, wskazując na wybór: w obliczu zła, przemocy, cynizmu i nietolerancji można wybrać poddanie się albo działać przeciwnie i przerwać „błędne koło cynizmu, nietolerancji i zła”. Życie i świat są pełne niepewności, braku bezpieczeństwa, dwuznaczności, sensu i bezsensu jednocześnie; poszukiwanie życia bez wątpliwości i bez ryzyka oznaczałoby poszukiwanie świata, który nie istnieje. Dlatego wiara nie jest niewzruszoną pewnością wobec niemożliwego, lecz „odwagą życia w niepewności”. Stąd też zaproszenie skierowane do uczestników: „Spróbujcie, a zobaczycie, co się stanie”.
Zebranie ogólne zakończyło się wyborem nowego Komitetu Wykonawczego Unii Europejskich Konferencji Wyższych Przełożonych (UCESM). Na Przewodniczącą wybrano Siostrę Ângelę de Fátima Coelho da Rocha, ASM (Portugalia), na Wiceprzewodniczącego – Brata Miljenka Honticia OFMConv (Chorwacja), a na członkinię rady – Siostrę Alfonsę Karapatę MSSR (Ukraina).
W Marija Bistrica obecni byli przedstawiciele Konferencji Wyższych Przełożonych z Albanii, Belgii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Czech, Niemiec, Francji, Grecji, Węgier, Irlandii, Włoch, Łotwy, Litwy, Malty, Niderlandów, Polski, Portugalii, Słowacji, Słowenii, Szwajcarii i Ukrainy.
Niech życie konsekrowane w Europie i na całym świecie będzie „domem otwartym i gościnnym, sakramentem spotkania i zbawienia, szkołą komunii dla wszystkich synów i córek Boga” – takie życzenia Siostra Simona Brambilla skierowała do uczestników Zebrania. Życie konsekrowane jest bowiem powołane, by być żywym wyrazem „Kościoła synodalnego, tworzonego przez więzi jednoczące we wspólnocie oraz przez przestrzenie otwarte na różnorodność każdego narodu i każdej kultury”.
